Najpierw dowody · Każde twierdzenie powiązane z zachowanym obiektem, tekstem lub zapisem
Riddle Garden Frenzy

Akta sprawy 03 · Zaginione miejsca

MIEJSCA MIĘDZY ZAPISEM A ROSZCZENIEM

Zaginione miejsce zwykle zaczyna się od dokumentu: eposu, relacji kolonisty, rozkazu Admiralicji. Poszukiwania kończą się sukcesem, gdy dokument wskazuje coś fizycznego, a zawodzą, gdy nigdy nie miał niczego wskazywać.

Tajemnice zaginionych miejsc przyciągają więcej spekulacji niż jakakolwiek inna kategoria, po części dlatego, że mapa zachęca każdego do dorysowywania. Ten materiał analizuje cztery przypadki obejmujące pełen zakres wyników: miejsce odnalezione, ale wciąż dyskutowane; kolonię, której mieszkańcy pozostają bez śladu; statki odnalezione po ponad 160 latach oraz wyspę, która najpewniej nigdy nie istniała poza filozoficznym dialogiem.

Troja: miejsce odnalezione, historia wciąż otwarta

Częściowo otwarte Wzgórze Hisarlik w północno-zachodniej Turcji zidentyfikował jako kandydata na Troję Frank Calvert, który kopał tam w latach 60. XIX wieku. Heinrich Schliemann prowadził wykopaliska od 1871 roku, przecinając wykopem warstwy, których szukał, i niszcząc ich część. Późniejsze prace Wilhelma Dörpfelda, Carla Blegena i od 1988 roku Manfreda Korfmanna ustaliły sekwencję osadnictwa obejmującą ponad trzy tysiąclecia. Miejsce zostało wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO w 1998 roku.

Źródło: Lista Światowego Dziedzictwa UNESCO, Archeologiczne stanowisko Troi (nr ref. 849); M. Korfmann, sprawozdania z wykopalisk w Troi.

Dokumenty hetyckie wspominają o zachodnioanatolijskim królestwie zwanym Wilusa, które wielu badaczy łączy z greckim (W)ilios. Identyfikacja Hisarlik z Troją jest powszechnie przyjmowana. Czy wojna podobna do tej z Iliady Homera rzeczywiście się odbyła, to osobne pytanie, na które archeologia nie może odpowiedzieć bezpośrednio.

Roanoke: jedno słowo na słupie

Otwarte W 1587 roku około 115 angielskich kolonistów osiedliło się na wyspie Roanoke, na terenie dzisiejszej Karoliny Północnej, pod rządami gubernatora Johna White'a. White popłynął do Anglii po zaopatrzenie; wojna z Hiszpanią opóźniła jego powrót do sierpnia 1590 roku. Zastał osadę zniszczoną, litery „CRO” wyryte na drzewie i „CROATOAN” wyryte na słupie. Umówionego znaku niebezpieczeństwa, krzyża, nie było.

Źródło: relacja Johna White'a z podróży w 1590 roku, wydrukowana w Richardzie Hakluyt, Principal Navigations (1600).

Miękko oświetlona trójwymiarowa rekonstrukcja zwietrzałego drewnianego słupa z wyrytymi wielkimi literami na prostym tle w kolorze espresso
ILUSTRACJA. Model interpretacyjny wyrzeźbionego słupa. Oryginalny słup nie przetrwał.

Croatoan było nazwą wyspy oraz ludu sprzymierzonego z Anglikami. Najbardziej oszczędne wyjaśnienie głosi, że część kolonistów przeniosła się tam lub w głąb lądu i została wchłonięta przez lokalne społeczności. W 2012 roku British Museum i First Colony Foundation ustaliły, że na fragmencie mapy White'a z 1585 roku, La Virginea Pars, ukryty jest narysowany symbol fortu w głębi lądu, co doprowadziło do wykopalisk na stanowisku „Site X”. Znaleziska tam i na wyspie Hatteras obejmują europejskie przedmioty, ale żadne jak dotąd nie identyfikuje konkretnie kolonistów z 1587 roku.

Znalazł słowo CROATOAN i żadnego znaku niebezpieczeństwa.

Parafraza narracji Johna White'a z 1590 roku, wydrukowanej przez Hakluyta, autorstwa Riddle Garden Frenzy

Statki Franklina: odnalezione po 169 latach

Zlokalizowane Sir John Franklin opuścił Anglię w 1845 roku na okrętach HMS Erebus i HMS Terror z 129 ludźmi, by przepłynąć Przejście Północno-Zachodnie. Nikt nie wrócił. Relacje Inuitów, zapisane przez badacza Charlesa Francisa Halla w latach 60. XIX wieku, a później opracowane przez Dorothy Harley Eber i inuickiego historyka Louie Kamookaka, opisywały porzucone statki i głodujących ludzi.

Parks Canada zlokalizowało Erebusa w 2014 roku w rejonie Zatoki Królowej Maud. W 2016 roku Arctic Research Foundation odnalazła Terror w Zatoce Terror, po wskazówce inuickiego członka załogi Sammy'ego Kogvika. Obie lokalizacje w dużym stopniu zgadzały się z ustną historią Inuitów. Statki zostały odnalezione; wiele szczegółów z ostatnich miesięcy życia załóg wciąż pozostaje niejasnych.

Źródło: Parks Canada, Park Historyczny Narodowy Wraki HMS Erebus i HMS Terror.

Atlantyda: zapis jednego

Twierdzenie

Atlantyda była prawdziwą, zaawansowaną cywilizacją, czekającą na odkrycie.

Zapis

Jedynym starożytnym źródłem są dialogi Platona Timajos i Kritiasz, napisane około 360 roku p.n.e., w których Atlantyda służy filozoficznemu wywodowi o idealnym państwie. Nie potwierdza tego żaden wcześniejszy tekst ani dowód archeologiczny.

Niepotwierdzone Traktowana przez antykwistów jako konstrukt filozoficzny.

"...w jednym dniu i jednej nocy nieszczęścia wszyscy wasi wojownicy w jednej chwili zapadli się w ziemię, a wyspa Atlantyda w podobny sposób zniknęła w głębinach morza."

Platon, Timajos 25c–d, tłum. Benjamin Jowett (1871)

Wciąż poszukiwane

Inne otwarte sprawy obejmują grobowiec Aleksandra Wielkiego w Aleksandrii, opisany przez starożytnych autorów, ale zaginiony już w późnej starożytności, oraz zaginięcie Amelii Earhart w pobliżu Howland Island 2 lipca 1937 roku. Każda z nich opiera się na udokumentowanych faktach, a wokół nich krążą konkurujące ze sobą hipotezy.

  1. 1590

    White wraca na Roanoke

    Znajduje „CROATOAN” wyryte na słupie.

  2. 1871

    Schliemann kopie Hisarlik

    Na podstawie wcześniejszych prac Franka Calverta.

  3. 2012

    Odnaleziony symbol ukrytego fortu

    Badanie mapy White'a w British Museum.

  4. 2014

    Odnaleziono HMS Erebus

    Badanie Parks Canada, Nunavut.

  5. 2016

    Odnaleziono HMS Terror

    Terror Bay, wskazana dzięki wiedzy Inuitów.

OTWÓRZ AKTA DOWODOWE